Suna Aras – İstanbul’u Öldürdüm!

By | 16 Ekim 2021

İSTANBUL’U ÖLDÜRDÜM!

Sevgime ihanetle başladı güne
Sonra işi çok büyüttü bay hâkim
Bir Avrupa bir Anadolu derken
Sevgilere el koydu köprünün girişinde

Aşksızlıkla intihar eş değerdedir
Cinnetle kardeştir yalnız geceler

İlk insandan bu güne
Bu ateşi kim yaktı bilemem içimizde
Yar kokusu bürümüştü gözümü
İstanbul’u öldürdüm tam vaktiydi dün gece!

Sorulur mu?

Şıpıdık terlikler kıvranır geceler boyu
Topuk tıkırtıları saraydan Haliç’e doğru
İç geçirirler düşlerinde aşk o kadınların
O kadınlar ki hep böyle düşlerle sevişirler
Gözlerim iki topuk taşı gece hamamlarında
Onlar beni görmezler.

Beyoğlu arka sokak, tiner solur
Kan içer çocuk yüreklerinden
Göç ve düş yorgunu genç kızlar geçer

El açar, et satarlar kesip memelerinden
Galata Kulesi öylece bakar, anlayamam
Yas mı tutar, yoksa utanç hilesi mi yüzünde?
Gözlerinde vurgun gibi bir şeyler
Bir adam, tam alnının ortasında raks eder!

Tanrı kızmış gövdesini biçmiş ikiye
İnip yemişini çalmış melekler! Bizans’tan
Osmanlı’ya, parmakları kısa tutulmuş ondan
Yetişmemiş devranı demimize
Çıkıp gitmişti zaten umut olmaktan.

Bu İstanbul asli İstanbul değil
Bir kara yalan gibi geziniriz içinde
Bu anlamda suçsuzum
Parmak izim görülmedi ölünün suretinde!

Aşk sarası geçirmiştim
Kaldı mı çalmadığı tek kapı?

Ölüm gibi her kalbe girdiği biliniyor
Her anı bin vukuat görülmedik şey değil
Hayatla yarışması mümkün müdür bay hâkim
İki bacağı birden alınmış atın!

Terazini düzgün tut kim haklı göreceksin
Bu bir cinnet halinin çıldırmış karmaşası
Bir Avrupa bir Anadolu derken
Günü güne yutulan gri bir buhran
Karanlıktan pay kapan iktidarın sefası

Gül kokmuyor bay hâkim!
Bu İstanbul asli İstanbul değil
Marmara denizi, iç kanaması.